Według wyników badań, jakie przeprowadził Uniwersytet Humboldta w Berlinie, najbardziej uprzejmymi i pomocnymi narodami w Europie są Duńczycy, Norwegowie i Szwedzi. W rankingu najgorzej wypada Francja.
Jak twierdzą naukowcy, którzy zajęli się tym właśnie badaniem, jako przyczynę tego stanu rzeczy należałoby podać specyficzny „skandynawski model wychowania”, a konkretnie jego postulat traktujący o konieczności pomagania sobie nawzajem. Jak widać zatem, można doszukać się w nim bardzo wielu pozytywów, stąd tak silna ekspansja tegoż modelu na pozostałe kraje europejskie.
Podstawową zasadą tego modelu jest hasło: „ufać, nie kontrolować”, czyli pokładać w swoich dzieciach mnóstwo nadziei i ładować w nie własne zaufanie i czekać, aż ewentualnie nas zawiedzie – do tego czasu trzeba dać dziecku względną swobodę. Nie należy go wypytywać zbyt mocno ani krępować jego prywatności, samo musi chcieć rozmawiać z rodzicami i prosić o pomoc, dopóki samo o to nie poprosi, nie należałoby się zbytnio wtrącać.
Jest to zatem klasyczny model bezstresowego, który jednak szybko okazał się w wielu miejscach bardzo ułomny, bowiem nawet sami Skandynawowie przyznają, że cała ta demokracja i wzajemne poszanowanie, czyli to wszystko, co przyświecało twórcom takiej koncepcji wychowania, ewoluowały w złym kierunku. Obecnie dzieci wchodzą na głowę swoim rodzicom, bo czują się wolne i że mogą robić, co chcą. Niestety, później na resocjalizację i jakąkolwiek metamorfozę jest już za późno. Jednakże nie należałoby zupełnie krytykować tego modelu wychowania dzieci. W wielu miejscach wykazuje on bowiem mnóstwo pozytywnych swych cech.
Na przykład układ rodzice-dziecko na zasadzie partnerstwa, i o ile nie przeradza się to w układ czysto „kumpelski”, wszystko w porządku. Wiadomo, że dyktatorstwo i bezwzględność w egzekwowaniu nakazów czy zakazów rodziców nigdy nie prowadzi do wytworzenia dobrych, przyjacielskich stosunków pomiędzy nimi a dorastającymi nastolatkami (w szczególności).
Ponadto warto pamiętać, że to Skandynawowie są wzorem solidnie ustanowionego prawa socjalnego w stosunku do rodziców – zarówno matek, jak i ojców. To właśnie od tych narodowości przejęliśmy pojęcie tacierzyństwa, co oznacza, że nikogo już nie dziwi widok mężczyzny, który wycofuje się z życia zawodowego, aby zaopiekować się swoim dzieckiem. Następnie pracodawcy nie stwarzają problemów, aby z powrotem przyjąć takiego pracownika, niejednokrotnie nawet inwestują w jego ponownie przeszkolenie, byle mógł być aktywny zawodowo.
MARTA AKUSZEWSKA
szukano:
Related posts:
- Bajki dla dzieci – powrót do świata marzeń Bajki dla dzieci – powrót do świata marzeń autorem artykułu jest Ewa Kominiarczyk O tym, jak istotne w rozwoju dziecka jest czytanie zapewne każdy rodzic wie. Czytanie rozwija u dziecka......
- Dlaczego kobiety nie chcą rodzić dzieci? To pytanie bardzo aktualne, jednak zadawane nie od dziś. Od wieków jedne kobiety chcą mieć dzieci, inne nie chcą ich mieć, jednak nigdy nie było tak wiele kobiet, które nie......
- Międzynarodowa konferencja nt. uniwersytetów dla dzieci, różne miejscowości W dniach 6-9 grudnia w Bratysławie, Słowacja i w Wiedniu, Austria, odbędzie się druga międzynarodowa konferencja nt. uniwersytetów dla dzieci. Termin „uniwersytety dla dzieci” oznacza wykłady nt. nauki, warsztaty lub......
